Payday Loans

Zoek een boek



Mijn winkelwagen


De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting

 
Nieuws uit De Groene Waterman
17 maart 2017
Een humorist en een stilist die elkaar vinden in de inhoud
Verslag van een dubbele boekvoorstelling: Toon Van Mierlo - Een Paar is Twee en Dimitri Bontenakel - Schaduw en Vuur

Door Sjaak Oostenrijk, stagiair MA Taal- en Letterkunde: Nederlands, UA

Toon_van_MierloTwee Antwerpse schrijvers van midden-veertig zitten gebroederlijk voor me, duidelijk op hun gemak. De linker joviaal, monter en bebaard, de rechter fijn gebouwd, ingetogener en met een zachtaardige ernst over zich. Toon Van Mierlo -de auteur met baard- en Dimitri Bontenakel -de schrijver met timide uitstraling- staan op het punt om elkaars jongste romans aan de bomvolle kelder voor te stellen. Want wat moet je anders als je nagenoeg even oud bent en als je bovendien allebei van Antwerpen afkomstig, beide fervente zondagochtendsporters en alle twee Kurt Vonnegut-bewonderaars bent? Aldus de retorische vraag op het affiche voor deze zaterdagmiddag. Blijkbaar heb je dan echt geen andere keus, want hier zitten we.

50b72fb2e8f0c0.48728025

Van Mierlo bijt de spits af over zijn buurmans Schaduw en Vuur door de openingsscène voor te lezen. Het betreft Bontenakels vierde roman, waarin deze opnieuw bewijst stilistisch zeer begaafd te zijn, zo stelt Van Mierlo daarna begeesterd. Bij het grote publiek is hij nog niet doorgebroken, maar met deze publicatie komt daar wellicht verandering in, klinkt het oprecht. Het is namelijk een uitstekend opgebouwde roman. In vergelijking hiermee waren zijn vorige boeken vingeroefeningen, aldus Van Mierlo. Bontenakel zelf kijkt niet in de verste verte verontwaardigd over deze laatste opmerking. Hij zal het er wel mee eens zijn.

En het moet gezegd worden: Schaduw en Vuur steekt behoorlijk ingenieus in elkaar. Lees verder




 
17 maart 2017
Filosofen: de kunstenaars onder de wetenschappers
Verslag debat naar aanleiding van De Moord op de Kunst van Thomas Crombez

9789082571202_1

De moord op de kunst is natuurlijk een heel sensationalistische titel.” Kunstfilosoof Thomas Crombez grijnst in de richting van het in groten getale opgedraafde publiek terwijl hij het geplande debat aanzwengelt. De titel van zijn boek over de historische relatie tussen filosofie en kunst blijkt een geparafraseerde uitspraak van de Franse filosoof Alain Badiou. Een zin die treffend aangeeft hoe verhit de relatie tussen deze twee disciplines kan raken. Die relatie heeft dan ook grote schommelingen vertoond door de geschiedenis heen, zo had Crombez even daarvoor al kort uiteengezet. Zo verwierp Plato alle autonome kunst, als misleidend schaduwspel dat de mens weglokte van beschouwing en beschaving, weg van de superieure ratio en filosofie bovenal. Tijdens de romantiek stond daarentegen eerder de kunst in bovengeschikt aanzien, omwille van de intuïtieve gift van het genie die de sluier van een ongrijpbare, transcendentale en daarmee extra betekenisvolle waarheid kon oplichten. Een middenweg tussen deze contrasterende zienswijzen wordt vertegenwoordigd door Aristoteles, die instemde met de inferioriteit van de kunst ten opzichte van de filosofie op grond van de logica, maar daarbij aantekende dat dit niet erg was. Men moest immers geen waarheid van de kunst verwachten, maar troost. Daar was het bij uitstek geschikt voor. In De moord op de kunst laat Crombez nog veel meer visies op deze kwestie de revue passeren; hij heeft het boek geschreven als historische inleiding op de kunstfilosofie. Terwijl hij dit verkondigt, zie ik Crombez een verwachtingsvolle blik werpen op het drietal waarmee hij op het punt staat in debat te treden. Dat er ons meer inzichten over de verhouding kunst-filosofie tegemoet gaan treden is zo zeker als dat zwembadgasten nat worden.

 

Lees verder




 
14 december 2016
Tweede bijeenkomst Femina Libera (verslag)

logo-libera-feminaKLEINOp zaterdag 10 december kwam onze feministische leesgroep voor de tweede keer samen. Wat is het doel eigenlijk van onze bijeenkomsten? De vijfde golf van feminisme opstarten natuurlijk! Daarom hadden we onze deze keer verschaard in de kelder om vandaar uit een ware ondergrondse revolutie te beginnen.

Het leesvoer van deze maand kan je wel feministische klassiekers noemen. Een kort boekje met excerpten uit Simone De Beauvoirs The Second Sex en The Handmaid's Tale van Margaret Atwood. We hebben gekozen om deze werken in tandem gelezen omdat ze elkaar mooi aanvullen.

De tweede sekse

In de inleiding van onze editie van The Second Sex:

Some books come at the right moment: they constitute a rash of ideas of their time, while opening up totally new perspectives

 

Lees verder

 
 4 april 2017
Meesterschap: het schuilt in het ongrijpbare
Verslag boekvoorstelling Residentie van Artevelde van Patrick Conrad

WP_20170223_20_10_34_Panorama

In het goedverlichte achtergedeelte van de Groene Waterman zit het publiek vrij dicht op elkaar in een ontspannen, gemoedelijke sfeer. Nergens is uit af te leiden dat hier een roman noir gepresenteerd gaat worden. Waarschijnlijk houdt een thrillerpubliek juist van knusheid, mijmer ik vlak voor aanvang van de boekvoorstelling van Patrick Conrads Residentie van Artevelde. Aan het oppervlak van de wereld barst het tenslotte van de ironie. Al snel blijkt de wereld ook in Conrads nieuwste boek weerbarstig. Logisch in een misdaadroman, of in dit geval: het soort detective zonder rechercheur in de hoofdrol, vanwaar roman noir een gerechtvaardigde typering is. Exacter zou je het kunnen categoriseren als een ‘hard-boiled’ noir-whodunit. Maar blijkens deze boekpresentatie is dergelijke precisie enigszins beperkt relevant: Conrad is excentriek, gunt zichzelf vrijheden. Zonder daardoor in te boeten aan de spanning waar een misdaadroman op teert, wel te verstaan.

De boekvoorstelling wordt ingeluid door Johanna (Joke) Spaey, journalist, recensente en schrijfster, met onder andere een misdaadroman op haar naam. Haar is gevraagd om ons vanuit een lezersstandpunt mee te nemen naar de werkelijkheid van Residentie van Artevelde, of zoals zij het verwoordt: de krochten van de Antwerpse ruien. Gezeteld naast een tevreden ogende Conrad begint ze met het voorlezen van een recensie van haar hand over de jongste vrucht van de thriller- en scenarioschrijver, dichter en filmregisseur aan haar linkerflank. Niet verwonderlijk blijkt het een uitgesproken positieve recensie: Spaey heeft de roman noir met veel plezier gelezen.

 

Lees verder




 
5 mei 2017
De wonderbaarlijkste historische allegorie was hij zelf
Tertugblik op lezing over Hans Fallada door zijn biografe en vertaalster Anne Folkertsma

9789059366299

Als er één kunstvorm gevrijwaard is van trends, van een al te grote invloed van de waan van alledag en van de nietsontziende originaliteitscultus, is het de literatuur, zou je zeggen. Toch moest Hans Fallada, internationaal sterauteur uit het Duitsland van de crisisjaren tijdens het interbellum en schrijver van één van de sterkste Duitstalige oorlogsromans, in 2008 ‘herontdekt’ worden. Anderhalf jaar na de ineenstorting van het Derde Rijk viel ook Fallada om en mogelijk heeft zijn afwezigheid tijdens de herstart van het schuldbewuste Duitsland zijn neerdalen in de vergetelheid in de hand gewerkt. Sinds 2008 heeft zijn werk in ieder geval weer een flinke vlucht genomen. En niet alleen zijn literatuur. Anders dan bij eveneens populaire heroplevers als John Williams en Hans Keilson is er bij Fallada altijd opmerkelijk veel aandacht voor zijn extraliteraire bestaan. Niet in de laatste plaats omdat hij in bewogen tijden schreef, zoals zijn biografe en vertaalster Anne Folkertsma aan het begin van haar lezing over de in 1893 geboren Fallada benadrukt. Hij werd geboren in het Duitse keizerrijk en schreef gedurende de Weimarrepubliek, het nationaalsocialisme en de echo van die laatste periode. Maar ook los van de historische context is zijn levensloopuitzonderlijk, licht Folkertsma geanimeerd toe. Fallada was zeer excentriek, koppig, ziekelijk, verslavingsgevoelig en vertoonde een sterke neiging tot dramatiek. Biografische gegevens zijn in zijn oeuvre nooit ver weg, waarmee de tijd waarin de auteur leefde onvermijdelijk doorschijnt. Het is daarom praktisch ondoenlijk om over Fallada’s werk te praten zonder de geschiedenis in ogenschouw te nemen, aldus Folkertsma. Deze zeer sterke verweving van werk, persoon en maatschappij zal zonder meer een goede verklaring zijn voor het brede aanslaan van Fallada's herwaardering. Buiten zijn literaire kwaliteit op zich uiteraard.

Lees verder




 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Openingsuren
van maandag t.e.m. zaterdag
van 9u30 tot 18u.
De Groene Waterman
Wolstraat 7 - Antwerpen
Tel. 03/232.93.94
 

algemene verkoopsvoorwaarden

privacy-verklaring