Payday Loans

Zoek een boek



Mijn winkelwagen


De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting

 
Nieuws uit De Groene Waterman
 31 mei 2017
Topcomedy onder een boekhandel
Sfeerverslag Stand-Up Antwerp (editie 17 mei), in de kelder van De Groene Waterman

18527938_1365445283522791_318303194761546143_n

“Dit is een sekte man!” kraamt de Engels-Belgische komiek Nigel Williams hysterisch tegen een jongeman nadat blijkt dat dit zijn eerste bezoek aan de Antwerpse comedy cellar is. Ondanks deze publiekelijke waarschuwing zou de bezoeker in kwestie –naïef dan wel heldhaftig midden vooraan gezeteld- het deze avond flink te verduren krijgen. Williams, de organisator en gastheer van deze maandelijkse stand-upcomedyavond, zou zelf overigens evenmin zachtzinnig behandeld worden gedurende de show. Maar iemand die steevast opkomt op het ironiserende ‘Stuck In The Middle With You’ van Stealers Wheel, kan vast tegen een stootje. Sowieso zullen weinig mensen beter ‘tegen een grapje kunnen’ dan stand-up-comedians. Een goed relativeringsvermogen correleert kennelijk met een bedrevenheid in het vinden van hilarische associaties. Geslaagde grappen draaien tenslotte vaak om subtiel mislukte logica over gevoelig liggende kwesties. Je moet net af kunnen wijken en daar ook toe bereid zijn. Het gevolg is dat komieken ongemakkelijke zaken in het betrekkelijke trekken, waardoor we er even over kunnen ontspannen. De ontlading waarmee dat gepaard gaat, is onze lach. Tot zover mijn getheoretiseer: terug naar de avond.

Tien minuten voordat Nigel Williams met een oerkreet zijn gang richting het podium had ingezet, was de tjokvolle kelder effectief veranderd in de ‘Stand-Up Comedy Cellar’ die het één keer in de maand is. Het verschil met nog een minuut eerder zat ‘m in de muziek. Bigband, swing en jazzy soulbalads gaven de gedimd verlichte kelder een retro-New Yorkse allure. Opeens hing er een typisch Amerikaanse stand-upsfeer die gezien de Engelstalige line-up en hun redelijk conventionele stijl naar mijn mening volkomen op zijn plaats was.

 

Lees verder




 
 5 mei 2017
In de bres voor wetenschappelijke legitimiteit
Verslag filoSofa-lezing wetenschapsfilosoof Bert Leuridan (UA)

711d4e9a0b7ecb888d9241017cb9b8e6

Een half uur na aanvangstijd loopt de man die ik daarvoor enkele keren lichtelijk gehaast met zijn laptop heen en weer heb zien struinen, naar voren. Hij zal zijn lezing zonder powerpointpresentatie houden, deelt wetenschapsfilosoof Bert Leuridan droogjes mede. “Uitgerekend als ik een lezing over de rol van wetenschap in de maatschappij wil beginnen, crasht mijn pc!” Leuridan lacht er ingetogen bij. Hij lijkt zich gemakkelijk te beschikken in deze tegenspoed. Ook in het publiek van UA-wijsbegeertealumni was er niemand die de ontspanning verloor door de uitloop. Filosofen zijn kennelijk goed in emotiebeteugeling. Getraind in de betrekkelijkheid. Naast de rol van wetenschap in de samenleving wil hij de specifieke rol van de wetenschapsfilosofie onder het licht houden, kondigt Leuridan aan. Samen met Erik Weber en Merel Lefevere van de Universiteit Gent bracht hij vorig jaar Wetenschap: wat, hoe en waarom? uit. Dit wetenschapsfilosofische overzichtswerk vormt het uitgangspunt van deze lezing.

In alle wetenschappelijke publicaties staat causaliteit centraal. Leuridan begint kordaat. Om snel toe te voegen dat causaliteitsvinding met name interessant is in de sociale wetenschappen. Daar waar het het ingewikkeldst is dus. Hoe stel je daar oorzakelijkheid vast? Waar is dat op gebaseerd? Ik krijg onmiddelijk Karl Popper-flashbacks. Leuridan is echter nog aan het inleiden: de wetenschapsfilosofie is geïnteresseerd in zaken die ook voor niet-wetenschappers en niet-filosofen relevant zijn. Het is maatschappelijk nuttig, lijkt hij al te willen onderstrepen. Het helpt met name de geesteswetenschappen in waarheidsvinding dan wel consensusbouwing. Dit gebeurt bijvoorbeeld logisch-empirisch, legt Leuridan uit. Middels voorspelling en verklaring. Wanneer je met kloppende logica een hypothese niet kunt ontkrachten, is die ofwel correct of niet rationeel genoeg, niet testbaar genoeg opgesteld.


Lees verder




 
 03 juni 2017
Moge PEN machtiger zijn dan het zwaard. Hoe Vlaamse schrijvers strijden voor schrijvers
Interview met Sven Peeters en Dimitri Bontenakel van PEN Vlaanderen

PENMap

Sinds de oprichting van Vlaamse PEN-schrijversflat komt er met regelmaat een gevluchte schrijver of een auteur die hier resideert ter interculturele uitwisseling langs bij De Groene Waterman. PEN is een wereldwijde organisatie van schrijvers die zich inzet voor collega’s die het vrije woord niet of beperkt kunnen toepassen. Daarnaast spant ze zich in voor vrede en optimalisering van de internationale verstandhouding. De auteursvereniging ambieert kortom een cultuur van vrede, vrijheid en rechtvaardigheid als basis voor een gunstig creatief klimaat. In het kader hiervan biedt PEN gevluchte schrijvers, journalisten, activisten en theatermakers onderdak en stimuleert ze de internationale uitwisseling van ideeën en literatuur. PEN strijdt dus deels ten behoeve van en deels middels literatuur. De kunst van het woord als smeermiddel voor vrede. PEN International organiseert hiertoe congressen en algemene vergaderingen, waar de 140 afdelingen (zie kaart) samenkomen. Van daaruit worden de prioriteiten van de PEN-comités, de motoren van de organisatie, gesteld. Die zetten vervolgens internationale campagnes en bewustmakingsacties op. Ook vertalen PEN-centra werk van buitenlandse collega’s.

Over PEN sprak ik bestuurslid en freelance schrijver Sven Peeters, van 2011 tot 2016 tevens verantwoordelijk voor de PEN-flat, alsmede de huidige beheerder: romancier Dimitri Bontenakel.

Bij PEN komen idealisme en kunst samen. Voeden die twee elkaar?

Peeters en Bontenakel kijken elkaar aan, waarna de eerstgenoemde het woord neemt: “In zekere zin wel ja. PEN is een plek waar idealisme en kunst elkaar ontmoeten.” Vervolgens trekt Peeters een parallel met zijn baan als tweede-taaldocent, waar hij –volgens Bontenakel zeer bevlogen- maatschappelijk engagement met de kunst van het onderwijzen combineert. Kunst en idealisme hebben eenzelfde soort subtiliteit, komt het duo hierop overeen. Peeters rept zelfs van een ‘perfect huwelijk’.

Lees verder




 
 10 juni 2017
Passie en idealisme voor een verdeelde eenheid
Verslag van drie schrijvers over de Koerdische kwestie

nieuwe-banner-2016

Het was een beeld dat heel de wereld over ging: dat van Koerdische vrouwenbrigades, strijdend tegen nota bene de misogyne gruwelextremisten van IS. Wat achter deze saillante anomalie binnen de islamitische wereld zat, werd echter zelden belicht. Voor een kijker van het journaal kon het net zo goed een nood-breekt-wettafereel zijn. Dat het verschijnsel vrouwelijke Koerdische militairen in werkelijkheid een logische exponent is van het buitengewoon idealistische, sterk egalitaire revolutionaire gedachtegoed van de visionaire Koerdische leider Abdullah Öcalan, zou ook ik deze avond pas te weten komen. Bewustzijn vergroten over de Koerdische kwestie was dan ook exact wat het Koerdisch Instituut voor ogen had met de organisatie van deze bijeenkomst. Daartoe had het drie auteurs samengebracht die ieder onlangs een boek hadden gepubliceerd met betrekking tot de Koerdische actualiteit. Deze informeringsexercitie was als volgt gepland: elk van hen bespreekt eerst vanaf het podium zijn publicatie. Vervolgens wordt het publiek in drie groepen opgedeeld, waarover de drie schrijvers zich verdelen en na tien minuten doordraaien naar de volgende kring.

De eerste auteur die het woord krijgt op het kelderpodium is Dirk Rochtus. Deze docent Internationale Politiek en Duitse geschiedenis (KU Leuven), alsmede van 2002 tot 2007 respectievelijk politiek adviseur en functionaris met betrekking tot buitenlandbeleid, volgt de situatie in het Midden-Oosten al jaren met extra belangstelling. Zo doceerde hij in 2002 aan de Midden-Oosterse Technische Universiteit te Ankara en publiceert hij met behoorlijke regelmaat opiniestukken en counter-essays over de regio. In De tiran van Tikrit is een selectie hiervan gebundeld tot negen thematische hoofdstukken, vertelt Rochtus.

Lees verder

 




 
 22 juni 2017
Er is wél een alternatief. Dit is de te volgen lijn
Verslag boekvoorstelling Frontlijnen van Nick Meynen

20170427_223311

“De hedendaagse berichtgeving beperkt zich doorgaans tot de waan van de dag. Het mist het ruimere kader. Het is in dit boek daarom mijn bedoeling om achterliggende samenhang bloot te leggen.” Nick Meynen klinkt direct bevlogen nadat het publiek kennis had genomen van de aanvangende anekdote in Frontlijnen. Een reis langs de achterkant van de wereldeconomie, over twee mannen uit de Indiase jungle die het voor aluminium afgraven van hun heilige heuvels door Britten vergelijken met het slopen van St. Paul’s Cathedral. Het zou inderdaad blijken dat de activistische journalist-auteur veel mondiale, stuk voor stuk linksom of rechtsom verstrengelde achtergrondverhalen uit de doeken doet: ‘verbanden’ noemt hij niet toevallig als sleutelwoord. Meynen, van huis uit geoloog, beschrijft tal van ‘frontlinies’: onderbelichte ecologische en mensenrechtelijke brandhaarden die onderling met allerhande lijnen aan elkaar verbonden zijn. Deze frontlinies worden marionettesk aangestuurd door het Westers-imperialistische politiek-economische systeem zoals dat nu bestaat. Een systeem met implicaties en onrecht waar wij, als Westerlingen, ons niet of nauwelijks van bewust zijn. De titel ‘Frontlijnen’ verwijst dus direct naar de fouten in ons globale samenlevingsmodel, naar hoe verschillende schandelijke situaties met elkaar en met ons verbonden zijn. In zijn analyse van ons neoliberale, imperialistische ‘marktfundamentalistische’ systeem als corrumperend en funest voor de klimaatkwestie sluit hij zich aan bij de Canadese ecologisch-maatschappelijke sterauteur Naomi Klein. De huidige uitingsvorm van het kapitalisme is niet houdbaar en dient op zo’n manier ingekaderd te worden dat ecologische belangen er automatisch in behartigd worden. ‘Ecologisme’ noemt Meynen dit kapitalismealternatief. In zijn broodnodige strijd voor een rechtvaardigere, ook op termijn nog leefbare wereld schrijft hij onder andere voor Kleins site thischangeseverything.org. Zij las daarnaast een vertaalde synopsis van Frontlijnen en concludeerde: “dit boek verdient een breed en internationaal publiek”. “Een publicitair droomscenario,” lacht presentator van dienst en EPO-uitgever Thomas Blommaert. Het citaat staat dan ook prominent op de kaft.

Lees verder




 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Openingsuren
van maandag t.e.m. zaterdag
van 9u30 tot 18u.
De Groene Waterman
Wolstraat 7 - Antwerpen
Tel. 03/232.93.94
 

algemene verkoopsvoorwaarden