Payday Loans

Zoek een boek



Mijn winkelwagen


De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting

 
Tips personeel & vrijwilligers
Tip van Robrecht
9 juni 2015
rebels rebel

Rebels Rebel. Tomasso Speretta - uitg. MER

De naoorlogse kunst in de VS is gekenmerkt door het ‘ernstige’ abstract expressionisme (denk aan het vrije spel van vorm en kleur bij schilders als Jackson Pollock of Mark Rothko) en de ‘speelse’ Pop Art (zoals Andy Warhol zijn vervreemdende reproducties van de populaire massacultuur). De laatste decennia maakt het artistiek activisme er opgang, met bekende voorbeelden als de Guerrilla Girls, Object Orange, Billboard Liberation Front, @rtmark.org, Labofii, Reverend Billy & The Stop Shopping Choir, Critical Mass, The Yes Men, Guerrilla Gardening...

In het boek Rebels Rebel van curator Tommaso Speretta ontdekken we hoe die terugkeer van sociale bewogenheid in artistieke middens op gang is getrokken door de confrontatie met een concrete maatschappelijke impasse, meer bepaald uit bezorgdheid met aidsslachtoffers. In de VS werd het eerste sterfgeval in juni 1981 vastgesteld, maar het duurde tot september 1985 vooraleer president Ronald Reagan de epidemie publiek vermeldde. Toen stond de teller al op 6.000 doden en het sterftecijfer werd daar in snel tempo een veelvoud van. Zijn regering dacht jaren er vanaf te geraken door aids te beschouwen als een probleem van marginale groepen met een ‘dubieuze moraal’: sekswerkers, homoseksuelen en druggebruikers. Door dat stigmatiserende verzuim kwamen sociale bewustwording en medische mobilisatie veel te laat op gang. Veel mensen stierven door besmette bloedtransfusies.

Speretta bespreekt hoe de aidscrisis de terugkeer van artistiek activisme in New York uitlokte. Verschillende nieuwe kunstenaarscollectieven organiseerden acties om de ernst van de ziekte onder publieke aandacht brengen, en deze dynamiek bezielde op haar beurt allerlei nieuwe artistieke ontwikkelingen. Het collectief Gran Fury bijvoorbeeld, publiceerde een eigen krantenversie van vier pagina’s, The New York Crimes, over hoe het leed van aids in de doofpot verdween. In maart 1989 werd de katern massaal rond krantexemplaren van The New York Times gewikkeld en in de straatkiosken van New York City aangeboden. Wat die krant lang verzweeg, werd door deze guerrilla-communicatie plots voorpaginanieuws.

Het idee inspireerde heel wat kunstenaars om maatschappelijke thema’s als onderwerp te nemen voor artistiek experiment met guerrillatactiek. Daardoor werden maatschappelijke gewoontes en praktijken – zoals het verdelen van een krant via straatventers of kiosken – grondstoffen voor experiment. Om ‘sociale sculpturen’ in de publieke ruimte te maken bijvoorbeeld. De maatschappij zelf als artistiek medium, een idee waarmee de situationisten eind de jaren 1950 al aan de slag gingen, vond een nieuwe adem in wat sindsdien ‘cultural jamming’ heet.

Het kunstactivistische duo The Yes Men is daar wellicht het bekendste voorbeeld van. Het duo ontwikkelde onder andere valse ‘officiële websites’ van bijvoorbeeld de Wereldhandelsorganisatie (WTO) waarop het de hypocrisie van zo’n instelling communiceerde. Ze omschreven dat als acties in ‘identity correcting’. Buiten verwachting om werd het duo per vergissing aangesproken als officiële woordvoerder van die organisaties. Het bood The Yes Men de kans om in de media of op formele congressen en officiële conventies te verschijnen. Ze maakten daar gretig gebruik van om de verwachtingen binnenstebuiten te keren: zo gaven zij namens het chemisch bedrijf Dow Chemicals op BBC World toe dat het veel dodelijke vervuiling veroorzaakte in de Indische regio Bhopal, spijt betuigt en schadevergoedingen belooft. De aandelen van het bedrijf gingen in vrije val.

Ook The Yes Men hackten overigens The New York Times, op 12 november 2008, daags nadat Obama tot president was verkozen. Deze ‘bezetting’ was een inspirerende voorloper van Occupy Wall Street in 2011. Een grap in 80.000 exemplaren, vrij verdeeld in de straten van New York waarin de bezette krant meedeelt welk nieuws ze graag zou willen brengen: het einde van de oorlog in Irak, een maximumloon voor CEO’s, een eerlijke economie enzovoort. Zelden stonden zoveel mensen midden op straat met een glimlach de krant te lezen.

Dit overzicht van activistische kunst in New York van 1979-1989 vertelt een kunstgeschiedenis van sociaal verzet. Het werd een inspiratiebron voor een nieuwe generatie kunstenaars wereldwijd om met kritische interventies de publieke ruimte in te trekken, een hinksprongstap te maken over de kloof tussen kunst en leven heen.

 
Tip van vrijwilligster Chris
9 juni 2015
huis aan de sont van dolores Thijs

Het huis aan de Sont - Dolores Thijs - Marmer

Vrouwen ontmoeten elkaar over de barrières van de tijd heen

Ze beweerde een pact met de duivel te hebben gesloten in ruil voor een vlotte pen. 'Ze' is barones Karen Blixen die we ontmoetten in de film Out of Africa (1980) met Meryl Streep. Maar wie was de echte Karen Dinesen, zoals haar meisjesnaam luidt? Ik ging een paar weken geleden naar haar op zoek op haar landgoed Rungstedlund aan de Sont in de buurt van Kopenhagen. Na het verlies van haar koffiefarm in Afrika en de dood van haar minnaar Denis Finch Hattton, een even grote avonturier als haar echtgenoot en haar vader, keerde de barones in 1931 terug naar het familielandgoed. Het is daar dat haar literair talent tot volle ontplooiing kwam. Helaas heeft ze telkens naast de Nobelprijs gegrepen, iets waar de excentrieke schrijfster zich uiterst boos kon over maken. Dan fonkelden haar donkere ogen in haar magere gezicht en kreeg ze als het ware zelf een duivelse uitstraling.
Omzeggens alles is op het landgoed na haar overlijden in 1962 intact gebleven: de tikkende witte klok, de statig op de grond slepende gordijnen, haar geliefde stoel, bureau en Corona typemachine, ja, zelfs de platenspeler die een gefantaseerde rol kreeg toebedeeld in de film. Ook de fameuze boeketten die ze in elke kamer wenste ontbreken niet. De bloemen, speciaal daarvoor gekweekt in  haar parkachtige tuin, worden door het personeel van het museum wekelijks ververst. Zo zou ze het gewild hebben, want de barones was geen gemakkelijke tante. Ik wandelde langs dit kleurrijke bloemenbed op weg naar de heuvel waar ze in de schaduw van een machtige boom begraven ligt. Toevallig ontmoette ik de volgende dag in het Theatermuseum in Kopenhagen een dame die Karen Blixen interviewde in 1957. Maar de gulle fratsen van het toeval verspreiden zich soms als een inktvlek. Terug in Antwerpen kreeg ik in boekhandel De Groene Waterman het pas verschenen boek Het huis aan de Sont van Dolores Thijs aangereikt.

Ook Dolores Thijs raakte gefascineerd door het leven van 'la Blixen'. Ze had meer geluk dan ik, want in 1986 ontmoette Dolores op het landgoed Caroline Carlsen, de voormalige huishoudster van de barones. Het vertrouwen tussen hen groeide uit tot een waardevolle vriendschap. In intimistische gesprekken vertelde de dame haar over het leven aldaar ten tijde van de barones, waar iedereen op zijn eigen manier eenzaam was. Ze schetste haar karakter, zuchtte nog na over de late verliefdheid van 'la baronne' op een veel jongere man en andere excentriciteiten. In voor het personeel verplichte eerbetuigingen aan de volle maan en andere rituelen weerklonken echo's van haar leven in Afrika. De kinderloze barones eigende zich op een eigenzinnige, maar liefdevolle wijze, het zoontje van de huishoudster toe. Wellicht om het gemis aan eigen kinderen en eenzaamheid te verdrijven. Nils, het zoontje in kwestie, zou achteraf verklaren dat hij de barones eerder als een gemiste vaderfiguur zag. Ze speelde met hem, las hem voor in trage, lange golven met diepe stem en maakte hem wegwijs in de wondere wereld van vogels, planten en kruiden. Het huis aan de Sont kan beschouwd worden als het vervolg van het door Karen Blixen geschreven Out of Afrika (1937). Dankzij informatie aan de bron schreef Dolores Thijs een authentiek, uiterst boeiend verhaal over het leven op Rungstedlund. Het huis, het karakter van zijn bewoners en de verhouding van het personeel en de barones zijn zo raak en magistraal beschreven dat ik bij de lectuur ervan als het ware opnieuw door de kamers van Rungstedlund dwaal. Ik zie zelfs meer dan toen ik er ter plekke was. Het is alsof ik mag aanschuiven op de namiddagthee, samen met Karen Blixen, Caroline Carlsen, Dolores Thijs, in de kamer met zicht op de Sont. Dankzij dit briljante boek ontmoeten we elkaar over de barrières van de tijd heen.

Het huis aan de Sont, een boek waarvoor je gaat zitten en dat je in één ruk uitleest.

Dolores Thijs geeft ook boeiende inleidingen bij haar boek, met authentiek beeld en filmmateriaal.
( Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. )
Museum Huis Karen Blixen: Rungsted Strandvej 111, 2960 Rungsted Kyst, Denemarken
Chris Rachel Spatz

 
Tip van Robrecht
2 juni 2015
the new prophets of capital - Nicole Ashoff

The new prophets of capital - Nicole Aschoff

Vandaag zijn er behoorlijk wat superrijken met luide kritiek op het kapitalisme. Zo probeert de elite controle te krijgen op systeemkritiek: het zijn pogingen in recuperatie, in de hoop het kapitalisme te redden.

Bil Gates (Microsoft) maakt zich tegenwoordig zorgen over de ongelijkheid in de wereld en ijvert voor een filantropenkapitalisme (maar gaat ondertussen scheep met psychopatische bedrijven als Monsanto).
Sheryl Sandberg (Facebook) wil strijden tegen de genderongelijkheid en droomt van een feministisch kapitalisme. Vrouwen moeten zoals Sandberg zelf de ratrace vervoegen en zoals mannen een will to lead ontwikkelen, dat zou de weg naar succes zijn...(Nicole Aschoff legt uit waarom dat "an upercut to the stay-at-home mom" is, ofte "how women can be their own worst enemies").
John Mackey (CEO van Whole Foods) klaagt de fastfoodcultuur aan en pleit voor een eco-kapitalisme. In zijn strijd tegen de globalisering beoogt hij een lokale landbouw, maar dan wel volgens winstgericht competitief model.
Oprah Winfrey (media mogul) wil wat meer medemenselijkheid via een zelf-hulp kapitalisme, (noem het "a neoliberal mind cure"...) tegelijk is ze een epigoon van de sensatiepers geallieerd met de geweldindustrie.

"Sustainable capitalism", "conscious capitalism", "spiritual kapitalism", "inclusive capitalism", "crony capitalism", "creative capitalism"... de lijst van "new capitalists" is lang. Het zijn uitstekende voorbeelden van wat Naomi Klein "changeless change" noemt. Het zijn de nieuwe profeten van de status quo. Dit gevat boekje doorprikt ze één voor één.

 
Tip van vrijwilligster Myriam
2 juni 2015
de levenden herstellen van maylis de kerangal

De levenden herstellen - Maylis de Kerangal - De Bezige Bij

Heel, heel af en toe kom je een boek tegen dat je alle sterren van het firmament zou geven omdat het zo diep en trefzeker raakt aan de kern van het bestaan. Zo’n boek is ‘De levenden herstellen’ (de titel is ontleend aan een citaat uit Tsjechovs Platonov).
Het is even zoeken naar je evenwicht bij het begin van deze weelderig aangolvende taal, net zoals de jonge Simon moet doen als hij op een ijzige februariochtend met zijn surfplank de zee in duikt. ‘… als hij hem plotseling dichterbij ziet komen, onverzettelijk en homogeen, de golf, de belofte, hij zoekt instinctief een positie om hem te benaderen, erin te komen, erin te glijden – zoals een inbreker een kluis in glipt om de schat te ontvreemden (zelfde hoofddeksel, zelfde millimeterwerk) - , om op de onderkant van de golf te komen, in die gebogen materie waarvan het binnenste nog ruimer en dieper lijkt dan het buitenste, daar is hij, op dertig meter afstand, hij nadert met constante snelheid, en al zijn energie richtend op zijn onderarmen schiet Simon met een ruk naar voren en peddelt zo hard mogelijk om de golf net voor te zijn, zodat hij wordt meegevoerd op het glooiende water, en dan nu de take off, een razendsnelle fase waarin de hele wereld zich samenbalt in een snelle actie, een tijdflits waarbij je diep moet inademen, dan je adem vastzetten en je lichaam concentreren op één handeling, de verticale impuls waarmee je op de plank belandt, voeten wijd uiteen, de linker naar voren, regular, door de knieën gezakt en de rug recht, bijna parallel aan de surfplank, armen wijd om het geheel te stabiliseren, dat is ongetwijfeld Simons favoriete seconde, die hem in staat stelt zijn uitbarstend bestaan als één geheel te zien en de elementen voor zich te winnen, om ingelijfd te worden in al wat leeft, en eenmaal staand op de surfplank – een moment waarop je de hoogte van kam tot dal op meer dan een meter vijftig schat – de ruimte uit te rekken, de tijd op te rekken, en tot aan het eind van de rit de energie uit elk atoom van de zee te peuren. Branding worden, golf worden.’
Enkele uren later is Simon hersendood en moet er door zijn ontredderde ouders beslist worden over orgaandonatie. 
‘Hoe lang zullen ze nodig hebben om zich te schikken naar het regime van de dood? Wat ze nu voelen slaagt er vooralsnog niet in om een mogelijke vertaling te vinden, maar verplettert hen in een taal die voorafgaat aan de taal, een ondeelbare taal, van voor de woorden en voor de grammatica, die misschien de andere naam is van lijden, ze kunnen er zich niet aan onttrekken, ze kunnen er geen beschrijving voor in de plaats stellen, ze kunnen er geen beeld voor opbouwen, ze zijn tegelijk afgesneden van zichzelf en afgesneden van de wereld om hen heen.’
‘De levenden herstellen’ is geen opbeurende lectuur, maar heeft zoveel ‘zin’ (letterlijk en figuurlijk), dat het van een grote en troostende schoonheid is. Een magistraal boek, ‘een roman als een levend organisme, dooraderd met ellenlange, golvende zinnen, die worden afgewisseld met hijgerige, gejaagde passages. Poëzie en techniek, wetenschap en actie, het individuele en het collectieve versmelten tot een wondermooi geheel, in een boek dat ook nog eens ergens over gaat. Frankrijk is een groot schrijfster rijker, zoveel is zeker.’ (Marijke Arijs in De Standaard)

 
Tip van Robrecht
5 mei 2015 - door Robrecht
geopolitical_economy

Geopolitical economy. After US Hegemony, Globalization and Empire
Radhika Desai - Pluto Press

De marxistisch geïnspireerde econome Radhika Desai liet zich al meermaals opmerken met kritische eyeopeners. Zo ging ze de discussie aan met Slavoj Žižek en Alain Badiou, die het nieuwe communisme van de commons willen bezielen. Desai betoogde dat deze mediagenieke filosofen op te vatten zijn als hedendaagse avatars van het 19de eeuwse Proudhonisme. Met haar Geopolitical Economy. After US Hegemony, Globalization and Empire schreef Desai een essentieel werk waarin ze heel wat algemeen aanvaarde ideeën uit de traditionele politieke economie onderuit haalt. Zo is het een misvatting te denken dat de globalisering het einde betekent van de natiestaat. Die globalisering er aldus Desai maar dankzij rivaliserende naties, en ook de toekomst is er een van multipolariteit. Ze betwist tevens dat er de vorige decennia sprake was van een Amerikaanse hegemonie. De wereldorde valt eerder te begrijpen als een opeenvolgende mislukkingen van de VS om werelddominantie te bereiken via de dollar.
Een video van een inleidende lezing vindt u hier.

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Openingsuren
van maandag t.e.m. zaterdag
van 9u30 tot 18u.
De Groene Waterman
Wolstraat 7 - Antwerpen
Tel. 03/232.93.94
 

algemene verkoopsvoorwaarden