Payday Loans

Zoek een boek



Mijn winkelwagen


De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting

 
Tips personeel & vrijwilligers
10 augustus 2015
Boekentip: Bidden om verboden vruchten - Bart Stouten
bidden om verboden vruchten - bart stouten gelezen door vrijwiligster Chris (uitgegeven bij Vrijdag)

Eerste zin: Kaius belde voor de eerste keer in zijn leven naar zijn eigen antwoordapparaat.

Bid je om verboden vruchten wanneer je op zoek bent naar jezelf? Is dat het ultieme verlangen van ons allemaal? Brengt dat verlangen ons dichter bij de kern van een leven waarvan we proberen te genieten? Kaius, de protagonist in het boek Bidden om verboden vruchten vraagt het zich luidop af nadat zijn vriendin deze woorden met een vanzelfsprekend gemak had uitgesproken.
Het verhaal volgt de achtjarige Kaius van 1964 tot aan zijn prille volwassenheid. Het speelt zich grotendeels af in de Limburgse fruitstreek vanwaar Bart Stouten afkomstig is. Kaius neigt eerder naar zijn diepgelovige grootmoeder dan naar zijn atheïstische moeder, wat voor een tweespalt zorgt in de geest van het kind. God wordt als het ware een verboden vrucht. Hij zoekt die dan via een omweg, via Bach, de snelweg naar God. De auteur vertelt vanuit het standpunt van de jonge Kaius (vooral in de dialogen) afgewisseld met reflecties op zijn jeugdjaren die toen al doordrongen waren van muzikaliteit, kennisdrang en spiritualiteit..  

 

 
29 juli 2015
Boekentip: Postcapitalism, a guide to our future - Paul Mason
paul mason postcapitalism gelezen door Robrecht (uitgegeven bij Allen Lane)

"Sharing economy', 'Commons' and 'peer-production'... I believe it offers an escape route – BUT ONLY IF these micro-level projects are nurtured, promoted and protected by a MASSIVE change in what governments do."
Ofte: hoe het denken over de staat cruciaal blijft voor een deel- en ruileconomie met een politiserende impact.  

 

 
Tip van Katrien
9 juni 2015
el mesias van wouter mannaert en mark bellindo

El mesias - Wauter Mannaert en Mark Bellido - uitg. Blloan

Het bestaat. Een dorp waar de burgemeester een portret van Che Guevara in zijn bureau heeft hangen, banken en vastgoedmakelaars niet welkom zijn en prive-eigendom (de heilige koe van het kapitalisme) verboden is.

In het dorp Marinaleda in Andalusië, de meest Zuidelijke provincie van Spanje, hebben de inwoners al meer dan dertig jaar het kapitalisme de rug toegekeerd. De crisis lijkt er niet te bestaan. Kinderopvang kost er €12 per maand (warme maaltijd inbegrepen), sportvoorzieningen zijn zo goed als gratis. Een derde van de mensen woont er in zelfbouwhuizen. De gemeente geeft haar inwoners grond, bouwmaterialen en plannen. Ze bouwen zelf het huis en kunnen er voor €15 per maand in wonen. Iedereen verdient er eveneel, zo’n €1200 per maand. De werkloosheid is er heel laag. In 2012 waren er slechts 5% werklozen, in de rest van Spanje was dat 25%, in Andalusië zelfs 34%. Het dorp houdt zo’n honderd volksvergaderingen per jaar: de directe democratie in praktijk. Bewoners beslissen zelf mee welke werken en investeringen belangrijk zijn. “Democratie is meer dan om de vier jaar een bolletje kleuren”, stelt de charismatische burgemeester Juan Manuel Sánchez Gordillo.

Gefascineerd door alternatieve samenlevingsvormen en utopieën trokken Brussels tekenaar Wauter Mannaert en Spaans auteur journalist Mark Bellido naar Marinaleda en dompelden zich onder in het dagelijks leven. Bellido leefde ook enkele maanden bij de landbezetters in Somonte, een door landarbeiders bezet publiek landgoed als verzet tegen een mogelijke privatisering. Het idee voor El Mesías was geboren. Bellido schreef een scenario, Mannaert begon te tekenen.

Het boek begint bij Jésus Hérnandez - alias El Pocero -  zoon van een rioolkuiser die zich opwerkte en groot werd in de vastgoedsector. Maar als de crisis toeslaat, verliest hij zijn hele fortuin. Jésus wordt de spot van het volk en de pers, hét voorbeeld van de op- en ondergang van de vastgoedbubbel. Ten einde raad wil hij zich ophangen maar zelfs dat mislukt. Wanhopig doolt hij rond, tot hij van Marinaleda hoort, het socialistische eiland in. El Pocero trekt er naartoe en gooit zich vol toewijding in de sociale strijd. Dat gaat niet allemaal zonder slag of stoot. De jonge generatie, die alles in de schoot geworpen kreeg, zet zich af en lonkt naar de wereld buiten het dorp. En de klassieke politiek probeert terug voet aan de grond te krijgen. Slaagt Jésus er in het tij te keren en het dorp te redden?

El Mesías is een journalistiek stuk noch pamflet. Bellido en Mannaert tonen beide kanten van het verhaal. Het werd een genuanceerd en prachtig geïllustreerd verhaal over het universeel geloof in een betere wereld en in een alternatief: otro mundo es possible!

 
Tip van Robrecht
9 juni 2015
rebels rebel

Rebels Rebel. Tomasso Speretta - uitg. MER

De naoorlogse kunst in de VS is gekenmerkt door het ‘ernstige’ abstract expressionisme (denk aan het vrije spel van vorm en kleur bij schilders als Jackson Pollock of Mark Rothko) en de ‘speelse’ Pop Art (zoals Andy Warhol zijn vervreemdende reproducties van de populaire massacultuur). De laatste decennia maakt het artistiek activisme er opgang, met bekende voorbeelden als de Guerrilla Girls, Object Orange, Billboard Liberation Front, @rtmark.org, Labofii, Reverend Billy & The Stop Shopping Choir, Critical Mass, The Yes Men, Guerrilla Gardening...

In het boek Rebels Rebel van curator Tommaso Speretta ontdekken we hoe die terugkeer van sociale bewogenheid in artistieke middens op gang is getrokken door de confrontatie met een concrete maatschappelijke impasse, meer bepaald uit bezorgdheid met aidsslachtoffers. In de VS werd het eerste sterfgeval in juni 1981 vastgesteld, maar het duurde tot september 1985 vooraleer president Ronald Reagan de epidemie publiek vermeldde. Toen stond de teller al op 6.000 doden en het sterftecijfer werd daar in snel tempo een veelvoud van. Zijn regering dacht jaren er vanaf te geraken door aids te beschouwen als een probleem van marginale groepen met een ‘dubieuze moraal’: sekswerkers, homoseksuelen en druggebruikers. Door dat stigmatiserende verzuim kwamen sociale bewustwording en medische mobilisatie veel te laat op gang. Veel mensen stierven door besmette bloedtransfusies.

Speretta bespreekt hoe de aidscrisis de terugkeer van artistiek activisme in New York uitlokte. Verschillende nieuwe kunstenaarscollectieven organiseerden acties om de ernst van de ziekte onder publieke aandacht brengen, en deze dynamiek bezielde op haar beurt allerlei nieuwe artistieke ontwikkelingen. Het collectief Gran Fury bijvoorbeeld, publiceerde een eigen krantenversie van vier pagina’s, The New York Crimes, over hoe het leed van aids in de doofpot verdween. In maart 1989 werd de katern massaal rond krantexemplaren van The New York Times gewikkeld en in de straatkiosken van New York City aangeboden. Wat die krant lang verzweeg, werd door deze guerrilla-communicatie plots voorpaginanieuws.

Het idee inspireerde heel wat kunstenaars om maatschappelijke thema’s als onderwerp te nemen voor artistiek experiment met guerrillatactiek. Daardoor werden maatschappelijke gewoontes en praktijken – zoals het verdelen van een krant via straatventers of kiosken – grondstoffen voor experiment. Om ‘sociale sculpturen’ in de publieke ruimte te maken bijvoorbeeld. De maatschappij zelf als artistiek medium, een idee waarmee de situationisten eind de jaren 1950 al aan de slag gingen, vond een nieuwe adem in wat sindsdien ‘cultural jamming’ heet.

Het kunstactivistische duo The Yes Men is daar wellicht het bekendste voorbeeld van. Het duo ontwikkelde onder andere valse ‘officiële websites’ van bijvoorbeeld de Wereldhandelsorganisatie (WTO) waarop het de hypocrisie van zo’n instelling communiceerde. Ze omschreven dat als acties in ‘identity correcting’. Buiten verwachting om werd het duo per vergissing aangesproken als officiële woordvoerder van die organisaties. Het bood The Yes Men de kans om in de media of op formele congressen en officiële conventies te verschijnen. Ze maakten daar gretig gebruik van om de verwachtingen binnenstebuiten te keren: zo gaven zij namens het chemisch bedrijf Dow Chemicals op BBC World toe dat het veel dodelijke vervuiling veroorzaakte in de Indische regio Bhopal, spijt betuigt en schadevergoedingen belooft. De aandelen van het bedrijf gingen in vrije val.

Ook The Yes Men hackten overigens The New York Times, op 12 november 2008, daags nadat Obama tot president was verkozen. Deze ‘bezetting’ was een inspirerende voorloper van Occupy Wall Street in 2011. Een grap in 80.000 exemplaren, vrij verdeeld in de straten van New York waarin de bezette krant meedeelt welk nieuws ze graag zou willen brengen: het einde van de oorlog in Irak, een maximumloon voor CEO’s, een eerlijke economie enzovoort. Zelden stonden zoveel mensen midden op straat met een glimlach de krant te lezen.

Dit overzicht van activistische kunst in New York van 1979-1989 vertelt een kunstgeschiedenis van sociaal verzet. Het werd een inspiratiebron voor een nieuwe generatie kunstenaars wereldwijd om met kritische interventies de publieke ruimte in te trekken, een hinksprongstap te maken over de kloof tussen kunst en leven heen.

 
Tip van vrijwilligster Chris
9 juni 2015
huis aan de sont van dolores Thijs

Het huis aan de Sont - Dolores Thijs - Marmer

Vrouwen ontmoeten elkaar over de barrières van de tijd heen

Ze beweerde een pact met de duivel te hebben gesloten in ruil voor een vlotte pen. 'Ze' is barones Karen Blixen die we ontmoetten in de film Out of Africa (1980) met Meryl Streep. Maar wie was de echte Karen Dinesen, zoals haar meisjesnaam luidt? Ik ging een paar weken geleden naar haar op zoek op haar landgoed Rungstedlund aan de Sont in de buurt van Kopenhagen. Na het verlies van haar koffiefarm in Afrika en de dood van haar minnaar Denis Finch Hattton, een even grote avonturier als haar echtgenoot en haar vader, keerde de barones in 1931 terug naar het familielandgoed. Het is daar dat haar literair talent tot volle ontplooiing kwam. Helaas heeft ze telkens naast de Nobelprijs gegrepen, iets waar de excentrieke schrijfster zich uiterst boos kon over maken. Dan fonkelden haar donkere ogen in haar magere gezicht en kreeg ze als het ware zelf een duivelse uitstraling.
Omzeggens alles is op het landgoed na haar overlijden in 1962 intact gebleven: de tikkende witte klok, de statig op de grond slepende gordijnen, haar geliefde stoel, bureau en Corona typemachine, ja, zelfs de platenspeler die een gefantaseerde rol kreeg toebedeeld in de film. Ook de fameuze boeketten die ze in elke kamer wenste ontbreken niet. De bloemen, speciaal daarvoor gekweekt in  haar parkachtige tuin, worden door het personeel van het museum wekelijks ververst. Zo zou ze het gewild hebben, want de barones was geen gemakkelijke tante. Ik wandelde langs dit kleurrijke bloemenbed op weg naar de heuvel waar ze in de schaduw van een machtige boom begraven ligt. Toevallig ontmoette ik de volgende dag in het Theatermuseum in Kopenhagen een dame die Karen Blixen interviewde in 1957. Maar de gulle fratsen van het toeval verspreiden zich soms als een inktvlek. Terug in Antwerpen kreeg ik in boekhandel De Groene Waterman het pas verschenen boek Het huis aan de Sont van Dolores Thijs aangereikt.

Ook Dolores Thijs raakte gefascineerd door het leven van 'la Blixen'. Ze had meer geluk dan ik, want in 1986 ontmoette Dolores op het landgoed Caroline Carlsen, de voormalige huishoudster van de barones. Het vertrouwen tussen hen groeide uit tot een waardevolle vriendschap. In intimistische gesprekken vertelde de dame haar over het leven aldaar ten tijde van de barones, waar iedereen op zijn eigen manier eenzaam was. Ze schetste haar karakter, zuchtte nog na over de late verliefdheid van 'la baronne' op een veel jongere man en andere excentriciteiten. In voor het personeel verplichte eerbetuigingen aan de volle maan en andere rituelen weerklonken echo's van haar leven in Afrika. De kinderloze barones eigende zich op een eigenzinnige, maar liefdevolle wijze, het zoontje van de huishoudster toe. Wellicht om het gemis aan eigen kinderen en eenzaamheid te verdrijven. Nils, het zoontje in kwestie, zou achteraf verklaren dat hij de barones eerder als een gemiste vaderfiguur zag. Ze speelde met hem, las hem voor in trage, lange golven met diepe stem en maakte hem wegwijs in de wondere wereld van vogels, planten en kruiden. Het huis aan de Sont kan beschouwd worden als het vervolg van het door Karen Blixen geschreven Out of Afrika (1937). Dankzij informatie aan de bron schreef Dolores Thijs een authentiek, uiterst boeiend verhaal over het leven op Rungstedlund. Het huis, het karakter van zijn bewoners en de verhouding van het personeel en de barones zijn zo raak en magistraal beschreven dat ik bij de lectuur ervan als het ware opnieuw door de kamers van Rungstedlund dwaal. Ik zie zelfs meer dan toen ik er ter plekke was. Het is alsof ik mag aanschuiven op de namiddagthee, samen met Karen Blixen, Caroline Carlsen, Dolores Thijs, in de kamer met zicht op de Sont. Dankzij dit briljante boek ontmoeten we elkaar over de barrières van de tijd heen.

Het huis aan de Sont, een boek waarvoor je gaat zitten en dat je in één ruk uitleest.

Dolores Thijs geeft ook boeiende inleidingen bij haar boek, met authentiek beeld en filmmateriaal.
( Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. )
Museum Huis Karen Blixen: Rungsted Strandvej 111, 2960 Rungsted Kyst, Denemarken
Chris Rachel Spatz

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Openingsuren
van maandag t.e.m. zaterdag
van 9u30 tot 18u.
De Groene Waterman
Wolstraat 7 - Antwerpen
Tel. 03/232.93.94
 

algemene verkoopsvoorwaarden